Tevhid inancı, İslam’ın en temel akîdesini oluşturur. Bu inanç, Allah’ın zatında, sıfatlarında ve fiillerinde bir ve benzersiz olduğunu kabul etmeyi ifade eder. Bu çerçevede şirk, yani Allah’a ortak koşma fiili, tevhid inancını doğrudan ihlal eden en büyük sapma olarak tanımlanır. Nisa Suresi 116. ayet, bu sapmanın vahim sonuçlarını açık bir şekilde ortaya koymaktadır:
Kur’an-ı Kerim’in en dikkat çekici uyarılarından biri Tövbe Suresi’nin 31. ayetinde yer alır. Bu ayet, Yahudi ve Hristiyan din adamlarının “rab edinilmesi” eleştirisini yaparken aslında Müslümanlara da evrensel bir mesaj verir: Dinî otoriteyi kayıtsız şartsız takip etmek, Allah’ın iradesini ikinci plana atmak anlamına gelir. Peki, bu ayet günümüzde ne ifade ediyor? Klasik tefsirler bu konuya nasıl yaklaşmış, çağdaş yorumlarda ne tür mesajlar öne çıkmıştır?
Tûr Suresi’nin son bölümü (44–49. ayetler), Kur’an’ın insanın kalbine dokunan uyarılarındandır.
Burada inkârcıların, apaçık deliller karşısında bile direnişlerini sürdürmeleri anlatılır. Aynı zamanda Resûl’e “sabır ve tesbih” emriyle teselli verilir. Bu ayetler, hem inkarın nasıl bir körlük olduğunu, hem de iman eden için bekleyişin ve sabrın nasıl bir ibadet olduğunu düşündürür.
İhlâs Suresi, Kur’an’ın özünü birkaç kısa ayette özetleyen, derin anlamlar barındıran bir suredir. Bu surenin ikinci ayeti olan “Allahu’s-Samed” ifadesi, hem kelime hem de kavramsal olarak çok güçlü bir mesaj taşır.
“Sizi birbirinizden inşa eden, bir karar verme yeri (dünya) ve bir emanet kalacağınız yer (kabir) yaratan O’dur. Anlayan bir toplum için delillerimizi ayrıntılı bir şekilde açıkladık.”